Kamil Kiereś zdradza, kogo obserwował na Słowacji. Później zrobili wielkie kariery
Milan Skriniar, Stanislav Lobotka, Ivan Schranz i Adam Zrelak – tych zawodników Kamil Kiereś obserwował podczas wyjazdu na Słowację w czasach pracy w GKS-ie Bełchatów. Szczególnie zależało mu na sprowadzeniu ostatniego z wymienionych, ale transfer ostatecznie nie doszedł do skutku. W rozmowie ze Stolicą Sportu były trener Stali Mielec opowiedział również o swojej karierze, ofertach z Widzewa Łódź i Śląska Wrocław oraz szansach na powrót do Ekstraklasy.
Jest Pan dwa lata bez pracy. Czy tęskni Pan za piłką, za powrotem do trenowania?
– Jest życie na ławce trenerskiej i życie poza nią. To również pewna ścieżka, droga. Obecnie jestem na tej poza ławką. Jeśli czegoś brakuje, to emocji i adrenaliny. Moja kariera wiązała się też z tym, że często wykonywałem zadania na zapleczu Ekstraklasy, a później za każdym razem osiągałem awanse. To zawsze było wejście na szczyt, któremu towarzyszyła adrenalina. Takich emocji na pewno trochę brakuje.
Jest Pan w stanie jeszcze wytrzymać bez tej adrenaliny, czy powoli zaczyna Pana ciągnąć do pracy?
– Tak jak powiedziałem, obecnie jestem na innej drodze, ale nie uważam, żeby była ona gorsza. Dzieją się inne rzeczy, jest normalne życie, inne emocje i teraz na tym bazuję.
Jak mówiłem już gdzieś w mediach, nie jest to etap, na którym ogłosiłem zakończenie kariery. Drzwi do powrotu nadal są otwarte. Jeśli pojawi się projekt, który będzie ze mną spójny, wrócę.
Ta przerwa nie wynika z tego, że nie było ofert. Nie chciałem wracać na ławkę tylko po to, żeby mieć pracę. Oczekiwałem czegoś więcej i czekałem na lepsze projekty. Były rozmowy, które nie zakończyły się porozumieniem, a także propozycje, których nie przyjąłem. Na razie sytuacja wygląda tak, jak wygląda.
Nie jestem zresztą odosobnionym przypadkiem. Wielu trenerów, również tych znanych, wracało do pracy po dłuższej przerwie i jeszcze osiągało ciekawe rzeczy. Nie mam stuprocentowej pewności, że tak będzie również w moim przypadku, ale drzwi pozostają otwarte. Zobaczymy, co przyniesie życie.
W ostatnich sześciu miesiącach pojawiały się jakieś propozycje? Jeśli tak, czy mógłby Pan zdradzić, z jakich klubów i dlaczego ostatecznie nie udało się porozumieć?
– Powiem w ten sposób: ostatnie propozycje dotyczyły klubów, których nazw nie chciałbym zdradzać. Były to oferty z niższych lig, ale nie chciałem podążać w tym kierunku.
Wcześniej, po odejściu ze Stali, pojawiały się na pewno ciekawsze oferty. Rynek również się jednak zmienia. W momencie, gdy odchodziłem z Mielca, nadal obowiązywał przepis, który blokował mnie przez co najmniej pół roku. W tym czasie nie mogły do mnie trafiać choćby oferty z Ekstraklasy. Obecnie ten przepis już nie obowiązuje w takim kształcie. Trener, który kończy pracę we wrześniu czy październiku, może od razu rozpocząć pracę w nowym klubie. Wtedy wyglądało to inaczej.
Na pewno gorącym momentem był początkowy okres po odejściu ze Stali. Pojawiały się propozycje z Chrobrego Głogów czy Odry Opole, ale nie miałem rozwiązanej umowy ze Stalą Mielec, która była kontraktem ekstraklasowym. Nie jest łatwo od razu z czegoś takiego zrezygnować.
Mówiłem już w innych mediach, że prowadziłem rozmowy z Widzewem Łódź. Śląsk Wrocław również był dość mocno zainteresowany, gdy występował w pierwszej lidze. Tam sytuacja wyglądała jednak tak, że przedstawiono mi możliwość objęcia zespołu w przypadku, gdyby trener Ante Simundza nie pozostał na stanowisku na kolejny sezon.
Nie zdecydowałem się również na ścieżkę pracy z reprezentacją Polski U-18, choć miałem taką propozycję.
Być może ten najbardziej gorący okres, w którym zainteresowanie było największe, już trochę przeminął. Nie ma co ukrywać, że dwa sezony w Stali Mielec, dwukrotnie zakończone na 11. miejscu, a także nominacja do piątki najlepszych trenerów sezonu dawały mi podstawy, by na coś czekać i czegoś oczekiwać. Ten najbardziej intensywny moment jednak minął. Teraz jest bardziej spokojny okres.
Jeśli pojawiają się telefony, to z dużo niższych lig. Nie wiem, w jakim kierunku ostatecznie pójdę. Być może będę musiał zdecydować się na pracę na niższym poziomie. Zobaczymy. Na razie nie obrałem takiej ścieżki.
Nie miał Pan też takich myśli, żeby samemu wyjść z inicjatywą i kontaktować się z klubami?
– Nie. Nie mam żadnego menadżera, który stałby za mną i polecał mnie klubom. Sam również nigdy nie podejmowałem takich działań, żeby wychodzić z inicjatywą i kontaktować się z poszczególnymi zespołami.
Wspomniał Pan, że jeśli miałby przyjąć ofertę z jakiegoś klubu, chciałby, aby był to interesujący projekt. Czy brałby Pan pod uwagę pracę w słabszym zespole, na przykład w Ekstraklasie lub pierwszej lidze? A może chciałby Pan spróbować czegoś innego i trafić do klubu, który w swojej lidze jest jednym z najlepszych?
– Piłka nożna to również emocje i energia. Chodzi o to, żeby mieć motywację do zrobienia czegoś więcej. Mam na koncie 150 meczów w Ekstraklasie, byłem w niej przez ostatnie trzy sezony. W niższych ligach przepracowałem pięć lat. Byłem dwa razy w drugiej lidze – poszedłem do klubów, które miały awansować, czyli do GKS-u Tychy i Górnika Łęczna. Wykonałem awanse ze 100-procentową skutecznością. W pierwszej lidze byłem przez trzy sezony i osiągnąłem dwa awanse – z Górnikiem i GKS-em Bełchatów. Tylko raz, w Stomilu Olsztyn, grałem o utrzymanie – udało się, mimo że wydawało się, że to niemożliwe.
Nigdy nie zawiodłem pod kątem awansu. W Ekstraklasie nie prowadziłem czołowych ekip, ale 150 meczów na tym poziomie to fundament, duży kapitał. Po opuszczeniu Stali chciałem wskoczyć do klubu, który jest półkę wyżej. Oferta Śląska Wrocław bardzo mnie interesowała, ale ostatecznie nie trafiłem do ówczesnego I-ligowca.
Uważam, że trenerstwo nie polega wyłącznie na opowiadaniu o tym, jak chce się grać, o swojej idei czy zasadach. Trenerstwo to przede wszystkim wiarygodność. To, co zrobiłeś w karierze, ma znaczenie. Wielokrotnie realizowałem zadania i miałem nadzieję, że wskoczę po prostu na trochę wyższy poziom. Jeśli znajdę odpowiednią energię, projekt i ludzi, którzy będą widzieli mnie w tym przedsięwzięciu, a będzie to wymagało podjęcia pracy na niższym poziomie, ale pozostanie spójne z moimi oczekiwaniami, być może pójdę w takim kierunku.
Czy w trakcie pracy w Górniku Łęczna, Stali Mielec, a może jeszcze wcześniej w GKS-ie Bełchatów, pojawiały się propozycje z większych klubów Ekstraklasy?
– Nie, ostatnio nie miałem takich ofert. Pamiętam, że jak prowadziłem GKS Bełchatów, to pojawiły się wstępne zapytania z Cracovii czy Jagiellonii.
Na pewno gorącym okresem, pod kątem opcji, był czas po Stali Mielec, ale myślę, że również po Górniku Łęczna, gdzie miałem dwa awanse z rzędu – z drugiej ligi do Ekstraklasy. Wtedy jednak odrzuciłem oferty I-ligowe i czekałem chyba dziewięć miesięcy, aż pojawiła się propozycja do Ekstraklasy ze Stali Mielec. O to mi chodziło.
Po odejściu ze Stali telefony z drugiej i pierwszej ligi pojawiły się bardzo szybko. Jeśli chodzi o pierwszą ligę, były to jednak propozycje raczej z klubów z dolnej połowy tabeli.
Pojawiła się może jakaś propozycja z zagranicy?
– Nie. Myślałem, że po Stali Mielec pojawi się oferta z klubu ze środka tabeli Ekstraklasy, ale skończyło się tylko na etapie zainteresowania i wstępnych rozmowach z Widzewem Łódź. Zresztą w tamtym okresie Widzew zmienił szybko dyrektora sportowego i tematy rozmów upadły.
Jakiś czas temu rozmawiałem z trenerem Cecherzem, który powiedział, że marzy o zagranicy, ale nie o Milanie czy Interze, ale np. Litwie, Estonii czy Kazachstanie. Czy coś takiego by Pan rozważał?
– Nie, szczerze mówiąc, nie myślałem o tym w ten sposób. Wiem, że zagraniczny kierunek jest obecnie popularny w marzeniach wielu młodych trenerów, ale ja nie rozważałem takiej drogi.
Myślałem raczej o ścieżce, którą już znam i na której mam spory bagaż doświadczeń, również w Ekstraklasie, gdzie pracowałem z wieloma dobrymi, doświadczonymi zawodnikami, którzy występowali w reprezentacjach.
Nie myślałem o takim kierunku rozwoju za granicą.
Był Pan trenerem GKS-u Bełchatów, Górnika Łęczna i Stali Mielec. Czy śledzi Pan losy tych klubów, sprawdza ich wyniki, pozycje w tabelach i to, co się w nich dzieje?
– Śledzę przede wszystkim wyniki. Nie oglądam meczów tych zespołów, ale znam ich obecną sytuację i wiem, co się dzieje.
Jeśli chodzi o oglądanie piłki, to w tej chwili najwięcej czasu poświęcam lidze angielskiej. Oglądam niemal wszystkie mecze Premier League, bo takie założenie sobie przyjąłem. Ta liga obecnie mnie fascynuje. Oczywiście nie zaniedbuję też naszej Ekstraklasy i jestem na bieżąco.
Oglądam też trochę hiszpańskiej piłki. Moja córka mieszka w Hiszpanii, miałem okazję być na meczu Realu Madryt z Sevillą. Jeśli chodzi o oglądanie i analizowanie gry, obecnie bardziej skupiam się na kierunku zagranicznym. Śledzę też wnikliwie pracę Luisa Enrique w PSG.
To ciekawe, że ogląda Pan w dużej mierze zagraniczną piłkę, ale jednocześnie niekoniecznie myśli o wyjeździe za granicę w kontekście pracy trenerskiej.
– Nie myślałem o pracy za granicą. Średnio interesuje mnie trenowanie m.in. w Kazachstanie. Jestem szkoleniowcem od 25 lat. Bardziej myślę o wskoczenie na wyższy poziom w Polsce.
Czy uważa Pan, że jeszcze wróci do Ekstraklasy?
– Nie wiem. Jestem jednak trenerem, który pracował w Ekstraklasie i sobie radził. Jeśli pojawi się taka oferta, na pewno jej nie odrzucę. Nie będę miał problemu z podjęciem wyzwania. Poczułbym przede wszystkim ekscytację i chęć do pracy.
Nie chcę jednak opowiadać bajek. Rynek się zmienia, zmienia się również jego mapa. Pojawia się wielu młodych trenerów, przepisy są bardziej otwarte, a liczba klubów pozostaje ograniczona. Zobaczymy, jak to będzie wyglądało. Jeśli pojawi się oferta z Ekstraklasy, na pewno będę zainteresowany, ale nie mam stuprocentowej gwarancji, że tak się stanie.
Czy jest zawodnik, którego szczególnie chciał pan mieć w swojej drużynie, ale nigdy nie udało się go sprowadzić?
– Zacznę od końca, czyli od Stali Mielec. W pewnym momencie chcieliśmy wzmocnić lewą "dziesiątkę" poprzez pozyskanie młodzieżowca. Finalnie trafił do nas Igor Strzałek, wypożyczony z Legii Warszawa, ale naszym priorytetem był Mariusz Fornalczyk, który odchodził wtedy z Pogoni Szczecin. Bardzo zabiegaliśmy o niego, a później, gdy dobrze funkcjonował w systemie, w którym graliśmy, i pokazywał się z dobrej strony w Koronie, żałowaliśmy, że nie udało nam się go pozyskać.
Pracując w Górniku Łęczna, chciałem Arka Malarza. Kiedy wracał do Polski po wojażach na Cyprze i w Grecji, udało mi się namówić go na grę w GKS-ie Bełchatów. Ta współpraca układała się dobrze. Arek odbudował się, prezentował się bardzo dobrze i został kapitanem zespołu. Późniejszy transfer do Legii Warszawa potwierdził, że był to zawodnik o dużych możliwościach. Kiedy odchodził z Legii, myślałem o tym, żeby ponownie mieć takiego piłkarza w swoim zespole. Nie udało mi się, ale ostatecznie sięgnąłem po Maćka Gostomskiego.
Jeśli chodzi o GKS Bełchatów, to kiedy wróciliśmy do Ekstraklasy, po czterech czy pięciu kolejkach byliśmy liderem tabeli. W ataku grał Bartek Ślusarski, na skrzydłach występowali bracia Mak. Byliśmy wysoko w tabeli i chciałem jeszcze wzmocnić drużynę. W tamtym czasie pełniłem jednocześnie funkcję trenera i dyrektora sportowego. Pojechałem wtedy na Słowację, ponieważ bardzo zależało mi na pozyskaniu młodego zawodnika. Chodziło mi wyłącznie o rynek słowacki, ale przede wszystkim o młodzieżówkę. Wówczas kadra Słowacji U-21 miała bardzo interesujące nazwiska. Pojechałem na mecz do Zlatych Moravców. Obserwowałem między innymi zawodników, którzy później zrobili ciekawe kariery. W obronie występował Skriniar, który grał później we włoskiej lidze, był też Lobotka. Najbardziej interesowało mnie jednak dwóch zawodników: Adam Zrelak i Ivan Schranz, który podczas ostatnich mistrzostw Europy strzelił trzy gole.
Najbardziej zależało mi na Zrelaku. Szukałem zawodnika na pozycję dziewiątki, który mógłby również występować na skrzydle i miał lewą nogę. To był mecz z reprezentacją Włoch, w której występowało wówczas wielu zawodników, którzy później w seniorach zdobyli mistrzostwo Europy 2020. Adam zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. Pamiętam, że w trakcie meczu nastąpiła zmiana, wszedł inny zawodnik na atak, a Zrelak został przesunięty na lewą stronę. Zdobył wtedy bramkę.
Byłem przekonany do tego transferu. Uważałem, że pozyskam zawodnika, który świetnie wkomponuje się w całkiem ciekawy, młody zespół GKS-u. Niestety, nie udało się. Zrelak wybrał wtedy Norymbergę. Mam zresztą z tą obserwacją jeszcze zabawną historię. Podczas podróży na Słowację i powrotu złapałem mandat, chyba na 1500 złotych. Ostatecznie tyle z tego wyjazdu miałem (śmiech). Ale jeśli chodzi o skauting i transfery, takich historii można opowiedzieć naprawdę wiele.
Czy kwestie Skriniara, Lobotki i Schranza były życzeniowe, czy faktycznie dochodziło do konkretnych negocjacji i kontaktów?
– Skriniar siedział wtedy na ławce, a Lobotka wszedł na boisko w 56. minucie. Wówczas nie mieli takiego statusu, jak dziś, ale już wiedziałem, że mają mocne agencje menadżerskie i praktycznie nie było podejścia. Zrelak bardziej się wyróżniał, tak jak ówczesna gwiazda kadry – Schranz na prawej pomocy.
Co do Adama, to wydawało się, że możemy mieć szansę na jego pozyskanie. Rozpoczęliśmy sezon bardzo dobrze. Zdobyliśmy dziesięć punktów w pierwszych czterech kolejkach. Byliśmy w czołówce Ekstraklasy, ale Norymberga miała lepszą ofertę i renomę. Uważam, że to zawodnik, który dobrze funkcjonował na polskim rynku. Gdyby nie liczne kontuzje, myślę, że jego pozycja w Ekstraklasie byłaby dziś mocniejsza.
Wspomniał Pan o Arku Malarzu, ale czy był też inny zawodnik Legii Warszawa, którego chciał Pan sprowadzić do jednego ze swoich zespołów – Stali Mielec, Górnika Łęczna, GKS-u Bełchatów, GKS-u Tychy czy Stomilu Olsztyn?
– Są takie sytuacje, w których podejmujesz konkretne działania, żeby sprowadzić zawodnika, ale są też takie, w których tylko o tym myślisz i ostatecznie nic z tego nie wychodzi. Będąc w Bełchatowie, na pewno często myślałem o Michale Kucharczyku. Podobał mi się również Jarek Niezgoda, jeszcze z czasów, gdy grał w Puławach. Chciałem go sprowadzić do GKS-u Tychy, ale wybrał Legię Warszawa, więc nie udało mi się go pozyskać.
Udało mi się sprowadzić do Stomilu Michała Górala. To wysoki zawodnik, typowa dziewiątka, który dobrze się wprowadził, ale przeszkodziła mu kontuzja. Nie znam nawet dokładnie jego obecnych losów. Pamiętam, że wcześniej Legia Warszawa występowała w młodzieżowej Lidze Mistrzów i właśnie przy okazji tych rozgrywek zwróciliśmy na niego uwagę.
W Stali Mielec również przewijał się wątek Legii. Mam na myśli Mateusza Kochalskiego, który był wcześniej związany z warszawskim klubem. Kiedy przyszedłem do Stali, pierwszym bramkarzem był Bartłomiej Mrozek, wypożyczony z Lecha. Po jego powrocie do Poznania postawiłem na Kochalskiego, który przez dwa lata nie grał. To kolejna ciekawa historia zawodnika, który przeszedł przez Legię.
Myślałem też o Kubie Czerwińskim, który dzisiaj jest uznaną postacią, a w przeszłości grał w Legii Warszawa i występował w Lidze Mistrzów. Kiedy był zawodnikiem Termaliki Nieciecza, bardzo chciałem sprowadzić go do GKS-u Bełchatów.
Wielu zawodników, którzy dzisiaj są rozpoznawalnymi postaciami, miało swoje początki w zespołach, które prowadziłem. Przykładem jest Damian Szymański, obecnie piłkarz Legii Warszawa. Osobiście wprowadzałem go do Ekstraklasy – debiutował w niej w moim zespole. To bardzo pracowity zawodnik. Kiedy mieliśmy go w Bełchatowie, nie był jeszcze pierwszoplanową postacią w drużynach juniorskich. Później grał w Grecji, występował w reprezentacji Polski. Być może nie jest to obecnie jego najlepszy moment, ale to kolejny przykład piłkarza, którego miałem okazję wprowadzić na najwyższy poziom.
W jednym z wywiadów wspominałem też, że kiedy pracowałem w Tychach, w sparingach dawaliśmy szansę 15- czy 16-letniemu Kubie Kiwiorowi. Można więc mówić zarówno o skautingu, jak i o pracy wykonywanej wewnątrz klubu. Z jednej strony zadaniem trenera jest osiąganie wyników i realizowanie określonych celów. Jeśli ktoś ma zdobyć mistrzostwo Polski albo wygrać pierwszą ligę, musi wykonać takie zadanie. Z drugiej strony umiejętność wprowadzania młodych zawodników do seniorskiej piłki również jest ważna. W moim przypadku nie jest to pojedynczy przykład – takich historii można wymienić naprawdę wiele.
Na koniec chciałbym jeszcze zapytać o Ekstraklasę. Wspominał Pan, że w miarę możliwości śledzi rozgrywki. Jak ocenia Pan obecny poziom ligi? Czy jest jakiś zespół lub zawodnik, który szczególnie robi na Panu wrażenie?
– Górnik Zabrze poczynił spory postęp w grze, stopniowo buduje kadrę, podnosi jakość zespołu. Widać pracę trenera i sztabu już drugi sezon z rzędu, w maju sięgnęli po Puchar Polski. Wisła Kraków wniosła nową świeżość do Ekstraklasy – wygrała wszystkie mecze u siebie, gra z dużym polotem, ale mogłaby lepiej punktować na wyjazdach, by być jeszcze wyżej w tabeli.
Lech Poznań, jako mistrz Polski, ma duże możliwości i potencjał. Jest liderem tabeli, przed Górnikiem Zabrze, ale uważam, że przy takim potencjale powinien mieć większą przewagę nad rywalami.
Legia Warszawa jest obecnie dość skuteczna, ale nie na tyle, żeby stawiać ją na poziomie Lecha czy Górnika. Nie zawsze też jej styl gry jest idealny. Można ją oceniać przede wszystkim przez pryzmat zdobywanych punktów. Mocną pozycję w tabeli utrzymuje również Zagłębie Lubin.
Jeśli chodzi o zawodników, był taki moment, kiedy patrząc na klasyfikację strzelców Ekstraklasy, można było zauważyć, że dominują w niej obcokrajowcy. Dzisiaj mamy tam już Karola Czubaka, Patryka Makucha. Jest również Ilja Szkurin, z którym pracowałem. To oczywiście obcokrajowiec, ale warto zwrócić na niego uwagę. Wydaje mi się, że pokazuje w GKS-ie Katowice podobny sposób gry do tego, który prezentował w Stali Mielec. GKS funkcjonuje w zbliżonej strukturze do mojej Stali Mielec, dlatego Szkurin dobrze się w tym odnajduje.
Karol Czubak jest zawodnikiem, na którego warto zwrócić uwagę. Szkoda, że nie dostał dotąd szansy w kadrze Polski, szczególnie teraz, kiedy minuty otrzymał Benedyczak.
Nie zachwycam się natomiast aż tak bardzo zagranicznymi zawodnikami występującymi w naszej lidze. Nie widzę obecnie takiego piłkarza, który wyraźnie wyrastałby ponad poziom Ekstraklasy i przerastał pozostałych. Bardziej interesuje mnie też to, jakie znaczenie mogą mieć nasi ligowi zawodnicy dla reprezentacji Polski.
Wspomnieliśmy o napastnikach, a tutaj dużo będzie zależało od przyszłości Lewandowskiego. Nie wiadomo, jak długo będzie jeszcze występował w kadrze. Jeśli pozostanie w niej, jego pozycja i znaczenie nadal będą bardzo duże. Jeżeli natomiast zakończy karierę reprezentacyjną, selekcjoner będzie musiał szukać kogoś w jego miejsce. Być może ponownie trzeba będzie postawić na nieoczywisty wybór. Reprezentacja potrzebuje też nowych liderów. Tak jak kiedyś Robert, tak kolejni zawodnicy muszą z czasem przejmować odpowiedzialność i stawać się ważnymi postaciami drużyny. To naturalna kolej rzeczy.
Zawodnikom, takim jak Czubak, na pewno kibicuję. Tym bardziej że sam miałem okazję pracować w drugiej lidze. Kiedy prowadziłem Górnika Łęczna, występowały tam między innymi GKS Katowice i Widzew Łódź, ale również Bytovia Bytów, w której grał Karol. Patrząc z perspektywy czasu, mimo że był to tylko poziom drugoligowy, w tych zespołach można było znaleźć wielu zawodników, którzy dzisiaj występują w Ekstraklasie. Właściwie w każdej z tych drużyn można wskazać takie nazwiska.