Pau Cubarsí o presji, psychologu i życiu nastolatka w Barcelonie: „Musisz walczyć dalej”
Mistrz świata, nominowany do Złotej Piłki, a wciąż nastolatek uczący się angielskiego i planujący studia biznesowe. Pau Cubarsí w rozmowie z Reutersem zdradził, co naprawdę pomogło mu przetrwać skok z La Masii do pierwszego składu jednego z największych klubów świata.
Debiut w wieku 16 lat, rekord najmłodszego środkowego obrońcy w wyjściowym składzie Ligi Mistrzów, złoty medal olimpijski, mistrzostwo świata i nominacja do Złotej Piłki. Pau Cubarsí zebrał to wszystko, zanim skończył 19 lat. A jednak w rozmowie z Reutersem nie mówi o trofeach. Mówi o tym, że prosił o pomoc.
Obrońca Barcelony przyznał, że współpraca z klubowym psychologiem odegrała kluczową rolę w jego przejściu z La Masii do seniorskiej piłki. Nie traktuje tego jako jednorazowej interwencji. Wciąż od czasu do czasu korzysta z terapii.
„To chyba najważniejsza rzecz. Praca nad swoim nastawieniem, praca nad zdrowiem psychicznym. Kiedy ktoś czuje potrzebę, żeby podnieść rękę, bo sobie nie radzi, nie powinien być za to oceniany. Powinien czuć się komfortowo, mówiąc: «Przechodzę trudny moment» — i to jest w porządku.”
Te słowa brzmią dojrzale jak na kogoś, kto urodził się w 2007 roku w Estanyolu, niewielkiej katalońskiej miejscowości. Cubarsí trafił do La Masii jako 11-latek z akademii Girony i bardzo szybko zwrócił na siebie uwagę niezwykłym czytaniem gry. W styczniu 2024 roku zadebiutował w Pucharze Króla przeciwko Unionistas de Salamanca, a kilka tygodni później startował już w podstawowym składzie w Champions League. Barcelona nie wahała się długo — włączyła go na stałe do kadry pierwszego zespołu.
W sezonie 2024/25 rozegrał 56 spotkań i pomógł drużynie wywalczyć mistrzostwo Hiszpanii, Puchar Króla i Superpuchar. W kolejnych rozgrywkach wystąpił 48 razy, 45 zaczynając w pierwszym składzie, i strzelił głową swojego premierowego ligowego gola, akurat przeciwko macierzystej Gironie. Równolegle robił karierę reprezentacyjną: złoto olimpijskie w Paryżu w 2024, a dwa lata później tytuł mistrza świata i nagroda dla najlepszego młodego zawodnika turnieju. Hiszpania straciła w całym mundialu jednego gola, a Cubarsí rozegrał każdą minutę.
Świadomość, jak rzadka jest ta trajektoria, sprawia, że 19-latek konsekwentnie apeluje do rówieśników o cierpliwość. Widzi, jak jego przypadek i historia Lamine Yamala mogą tworzyć nierealistyczne oczekiwania u innych wychowanków akademii.
„Muszą skupić się na ciężkiej pracy każdego dnia, na tym, żeby stawać się lepszymi ludźmi, i nie pozwolić, by lęk ich zżerał. Żeby nie frustrować się i nie gubić drogi, jeśli w wieku 16 lat nie dostają jeszcze szans. Musisz walczyć dalej, wierzyć w siebie, bo w wieku 20 lat — choć teraz może się wydawać, że to trochę późno, skoro debiutowałeś w szesnastce — ja nadal będę uważał się za młodego.” — Pau Cubarsí
Nawet nagroda dla najlepszego młodego piłkarza mundialu nie zmieniła jego podejścia. Cubarsí traktuje ją raczej jako potwierdzenie, że indywidualne sukcesy są w zasięgu, niż powód do spoczynku. Mówi wprost: trzeba walczyć o kolejne tytuły.
Ciekawy jest też jego głos w dyskusji o obciążeniu młodych zawodników. Cubarsí uważa, że kluby powinny mieć jasno zdefiniowane plany rozwoju dla nastolatków, w których regeneracja, dieta, praca na siłowni i fizjoterapia nie są opcją, lecz standardem. Postuluje więcej odpoczynku między meczami, choć od razu zastrzega, że to nie może być wymówka.
Poza boiskiem Cubarsí prowadzi życie daleko od stereotypu młodej gwiazdy. Mieszka w Barcelonie z siostrą, pozostaje związany z rodzinnym Estanyolem, uczy się angielskiego i planuje studiować biznes. Wśród obrońców, których szczególnie podziwia, wymienia Carlesa Puyola i Gerarda Piqué. Barcelona w lutym 2025 roku przedłużyła z nim kontrakt do 2029 roku. Miał wtedy 18 lat i 60 meczów w nogach.
Pełną rozmowę można przeczytać na Barca Universal.
